Koyulaştıkça Acılaşıyorum

Bir fotoğrafımız var tanıştığımız günden
Göğsünde ben, elinde fincan

Beni içiyorsun ve fincanı seviyorsun
O kadar kaybolmuşsun ki yanımda

Yıllar geçiyor böyle
Seni bulana dek devam ediyoruz

Sonunda bir yere varıyoruz ama
Çoktan dibe çökmüş tanelerim

Koyulaştıkça acılaşıyorum, yersen
Sessizce söylediğin acı sözler kadar

Belki de bunu fısıldıyorsun fotoğrafta
Söylediğin anlaşılmıyor ama tanıdık bir koku

Seni daha çok hatırlatıyor soludukça
Yeniden eskisi gibi olmak için heveslendiriyor

Bu yüzden saçlarım uzun tanıştığımızdaki gibi
Hala sık, koyu kahverengi

O kadar kahve ki seksen yıl geçmiş üstünden
Ama hala hatırı sayılır

Gözlerinle iki fincan içmiş kadar sayılır da
Sensiz gecelerimin vicdanındayım belki

Ya da sadece uykularımı kaçıracak kadar
Sık içiyorum