Koydular Şiiri - Mehmet Çiftlikli

KOYDULAR
Madem sürgün yeridir, sabır düşer hisseye,
Bizi hasret mülkünün tapusuna koydular,
Bakıp bakıp ibretle şu fâni hendeseye,
Aşkın sönmez nârının kapısına koydular.

Tohum ektin kağıda, filizlenir hakikat,
Yolcusu olduğumuz şu incecik bir sırat,
Cihan dediğin rüya, nefes ise mükafat,
Ruhun sonsuz ufkunu yapısına koydular.

Anaforlar yutsa da gemin batmaz derinden,
Arşın yükü sarsılır her bir "ah"ın yerinden,
Geçmişin süzgecinden, vuslatın seferinden,
Gönlü dertli olanın tapusuna koydular.

Akıl kefe değil ki, aşkın tartısı başka,
Cahil bilmez menzili, yollar çıkınca aşka,
Sıyrılıp bu benlikten, erebilseydik keşke,
Bizleri şu vaktin tam ortasına koydular.

Yağmur olup dökülme, sen deryanın kendisin,
Taş olup da bekleme, sen mânânın bendisin,
Beden dediğin kafes, varsın cana dar gelsin,
Seni "insan" sırrının deryasına koydular.
Mehmet Çiftlikli