Ne taşı fark eder, ne de toprağı,
Aşınca tepeyi, geçince harmanı,
Yorulup bitince ömür yumağı,
Ruhunu huzura saldığın yerdir, Köy.
Tadına doyulmaz, serindir suyu,
İnsanı sıcaktır, güzeldir huyu,
Sevgiyle gönülde açılan kuyu,
Aşkın pınarından içtiğin yerdir, Köy.
Bir obadır bazen, bazen bir yuva,
Kardeşlik harcıyla kurulmuş ova,
Yardımlaşma orda, dertlere deva,
Benliğin bizliğe erdiği yerdir, Köy.
Değişse de mevsim, değişse evler,
Sokaklar hep aynı, tüter alevler,
Edirne'den Kars'a o minareler,
Hasretle ağıtlar yaktığın yerdir, Köy.
Makedon ilinden, Kazak boyuna,
Kafkasyadan, Doğu Türkistana,
Bakılmaz insanın aslı, soyuna,
Sımsıcak bir yuva, ana koynuna,
Dönüp de aslına vardığın yerdir, Köy
Kayıt Tarihi : 27.1.2026 00:07:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Köy olgusunu ve özellikle biz şehirlerde yaşayan köy kökenli insanların samimi duygularını, çocukluk yıllarındaki köyünü özlemi dile getirmeye çalıştım.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!