Kötülük kol gezer Şiiri - Murat Ülkü

Kötülük kol gezer, sinsi ve derin,
Zifiri karanlık sarmış her yanın.
Sen yine de vazgeçme, hep iyilik de;
Işığı sensin o sönmez imanın.

Yanlışın ordusu yürür üstüne,
Yalanlar bürünmüş gerçek postuna.
Dosdoğru dur ki sarsılsın temeli,
Zeval gelmesin hiç senin kastına.

Zorluklar dağ gibi çıksa yoluna,
Fırtına vursa da sağın soluna.
Cesaret kuşanan yenilmez asla,
Kudret takılır o bükülmez koluna.

İki yüzlü maskeler güler yüzüne,
Güvenme sakın o sahte sözüne.
Dürüstlük zırhın olsun bu meydanda,
Leke sürdürme şu pak özüne.

Her şeye rağmen insan kalabilmek,
Nefsin ateşini sabırla silmek.
En büyük zaferdir bu koca evrende,
Kendi benliğini hak ile bilmek.

Gönül sarayını sevgiyle donat,
Kırma kimseyi, açma bin bir kat.
Dünya malı burda kalır sonunda,
Ebedi aleme aç süzülerek kanat.

Vicdanın sesidir en dürüst hakim,
Ona kulak ver ki olmayasın akim.
Adalet terazisi şaşmasın elinde,
Sana sığınsın her mazlum, her yetim.

Gözyaşı silen el kutsaldır inan,
Bencilce yaşayan sonunda pişman.
Paylaştıkça artar ekmeğin tadı,
Cömertlik yolunda olmasın hüsran.

Zaman bir nehir gibi akıp giderken,
Ecel kapımızı çalar çok erken.
Geride bıraktığın temiz bir isim,
En büyük mirastır veda ederken.

İşte budur insanın gerçek gücü,
Ruhunda taşıdığı ilahi öcü.
Eğilme namerde, dik dur her zaman,
Budur bu hayatın asıl sonucu.