Koşa Koşa Yoruldum
Koşa koşa yoruldum,
hep varmak sandığım yerlerde
biraz daha eksildim.
Gel gönül, usta gönül,
zulüm etme bana;
her susuşunu sabır sandım,
meğer içimde bir ömür kırılmış.
Koşa koşa geldim sana,
ayağımda diken,
yüreğimde umut vardı.
Ben sevdim,
sen beklemeyi bile çok gördün.
Artık dur gönül,
her yol varış değilmiş,
her sevda da kalış.
Bırak biraz dinleneyim,
çünkü insan en çok
kendi kalbine yetişemeyince yoruluyormuş.
Şubat / 2026
Kayıt Tarihi : 6.2.2026 20:25:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!