Yağan yağmur akacak yatağını bulur da,
Dal kırılıp suya düşende ışkın’ını verir.
Döner kendi ekseninde dünya sessiz.
İçinde biriktirir suskunluğunun gücünü.
Kim kime hizmet eder bilinmez bir kaos.
İnsan ki; kendi tarihini yazar durmadan.
Ölüm; doğal ayıklayıcı tırpanı birilerinin elinde.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
