Ne şeytandan ne şeytanlaşmış insanlardan.
Ne de bir başkasından.
Uzadıkça gafletli uykum,
Sadece kendimden korkuyorum!
Rabb’imden şüphelenmiyorum.
Şüphe kendimden, içimi kemiriyorum.
Baktıkça mazide kalan ardıma.
Peşimden gelen geçmişimden korkuyorum!
Hatalarıma pişmanlık duyuyorum.
Bu günlerde günahlarıma çok ağlıyorum.
Af isteği, tevbe dilimde, yüreğimde,
Hatalarımı telafi yolunda koşuyorum!
Ben kendi kendime meğer zulmetmişim.
Hep yalanların peşinde gezmişim.
Gerçeği saklamışlar benden,
Kalabalıklar tarafından zehirlenmişim!
Şimdi her şeyi çok iyi anlıyorum.
Artık nefsimle ve şeytanla savaşıyorum.
Bir türlü dizginleyemediğim,
İçimdeki vahşi at tan korkuyorum!
Kayıt Tarihi : 22.1.2026 22:49:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
