Körkütük Şiiri - Hamit Atay

Körkütük

Sana körkütük vuruldum ben,
Ne aklım kaldı,
Ne yolum,
Ne yönüm.

Bile bile yandım gözlerine,
Bile bile içtim sözlerinden,
Sarhoş ettin beni
Bir yudum gülüşünle.

Körkütük…
Çünkü senin adın
Bütün harfleriyle bana zehirdi,
Ama ben o zehri içmeden
Yaşayamazdım.

Beni en çok sen yaraladın,
Ve ben en çok sana koşmaktan vazgeçemedim.
Yasak da olsan,
Günah da olsan,
İsminden medet umdum.

Körkütük sevdim seni,
Ne sabah uyandırabildi beni bu sevdadan
Ne gece susturabildi kalbimi.
Aklımın kenarında değil,
Tam ortasında oturuyordun.

Ve biliyorum,
Yine yaksam kendimi sana
Yine seveceğim,
Yine körkütük…
Şiir Hamit Atay