Korkularım Şiiri - Söhrap Mustafayev

Yıkılıyor gönlümün şu harabe kalesi.
Surlarımı dövüyor aşkın hain sillesi.
Giderek yaklaşmakta tehlikenin gölgesi.
Kaçmak istesem bile asla kaçamıyorum

Ardı ardına çakıyor gökten yıldırımlar.
Peşimi bırakmıyor ne yapsam ızdıraplar.
İçime doğru akar,oluk oluk kezzaplar.
Durdurmak istesem bile durduramıyorum.

Ben şu yitik ömrümün uçurumlarındayım.
Düz yollarım kalmamış,dağların başındayım.
Tam yirmibir yaşımda hayatın sonundayım.
Dönmek istesem bile dönemiyorum.

Leyla'sını arayan Mecnun gibi çöllerde,
Sevgili yardan uzaklarda,gurbet ellerde,
Her an biraz boğulmaktayım derin göllerde.
Çıkmak istesem bile asla çıkamıyorum.

Tıkanmış tüm yollarım,çıkmaz sokaklardayım.
Peşimde ecel meleği her an kaçmaktayım.
Gündüzlerimi kaybettim,hep karanlıktayım.
Sabahı bulmak istesem de bulamıyorum.

Ağaçlardan salkım salkım sarkar mı mutluluk?
Bir köy çeşmesinden aşk akar mı oluk olku?
Gönül bahçemi sarmış bilinmez bir kuraklık.
Yeşertmek istesem bile yeşertemiyorum.

Şimdi yatağımda artık son nefesimdeyim.
Bunlar son çırpınışlar,son seslenişimdeyim.
İyi bak yüzüme,çünkü,son gülüşümdeyim.
Ölmek istesem bile yazıkki ölüyorum.