Kördüğüm Şiiri - Poyraz Can

Kays misali çöllere düşse de gönlüm,
bir serap değildi gördüğüm.
Anladım...
Anladım yar.
Bu aşktan ikimize kalan,
iki ucundan çekilmiş bir kördüğüm.

Saçlarıma düşen aklar,
acıya gark olan ömrümün nişanesidir.
Kimseler bilmez çaresiz yanışımı
Ama bir gün okursun yar
Bir gün okursun
Tozlu sayfalara girmiş aşkımızı.

Bir hücre parmaklığıdır,
belki de bir mektup kenarıdır yalnızlığım.
Yalnızlığım ve çaresizliğim...

Öyle bir derde düştüm ki
Bağırsam sesim göğe erişmez.
sussam içimde kıyametler kopar.

Gidiyorum yar,
Ankara da soğuk zaten;
bu mevsimde bile içimi ısıtmaz.
İçim dediğime bakma gülüm,
içimde bir ben var ki
dertle dolu, acılarla örülü.

Hani demiş ya şair;
“Bin bir derdim var bini bir, biri benden içeri.”

İşte sen...
İşte sen gülüm;
o içerdeki en büyük derdimsin.

Ve ben derdimi
bir türlü dile getiremedim.
Ne bir dost eşiğinden geçebildim,
Ne de dağların göğsüne yaslanabildim.

Belki de benim talihim buydu;
sana kavuşamamak değil,
senden vazgeçememek.

Bir gün bu şiiri okursan,
beni arama satırların arasında yar
Çünkü bu şiir
sana bıraktığım son iz,
içimde susturduğum son çığlık,
ve senden giderken
yanımda götüremediğim
bir avuç yaradır.

Ama bil ki yar ben sana söyleyemediğim
O son sözün ardında kalacağım.
Sana meftun,
sana yeminli
Sadece sana yeminli yar..
Sadece sana...

Belki bir gün
Bu soğuk kaldırımlara sinmiş
kış akşamlarında bulursun beni.
Belki de bir şubat takviminde
adım düşer önüne yar
O vakit sızlar yüreğin
Susar dudakların,
donar gözlerin.

Anlarsın kanayan içimi.
İçimdeki seni.
Gitmeyen, bitmeyen seni
Belki o vakit anlarsın yar.
Belki o vakit anlarsın.

Şimdi bilmiyorum;
hangi mevsimdeyiz,
hangi şehirdeyiz,
hangi hayatın içinde kaybolduk.

Ama en başından belliydi yar
Bu sevda iki ucundan çekilmiş
bir kördüğüm...
Ama bir serap değildi
benim gördüğüm.

Gözlerinde kaybolduğum
bir uçurumdu.
Ve sen,
beni o uçurumun kıyısında bıraktın.

Artık gidiyorum yar.
Biliyorum,
dönmeyeceksin.
Senin gururun
sevdandan büyük.

Ama üzülme sen yine de.
Sayıklama adımı uykularında.
Eğme başını koca devlere.

Bak, gidiyorum artık
Gidiyorum gönül sızım.
Satır satır seni yazarak,
Canımdan can kopararak gidiyorum.
Bu şiiri sana emanet ederek gidiyorum

Seni unutmaya değil,
senden kalan kendimi bulmaya gidiyorum.
Uslanmaz gönlümü avutmaya gidiyorum yar.
Laf dinlemez yüreğimi susturmaya gidiyorum.
Ardımdan yalnızca,
Yarım kalmış bir hikayenin, ahını bırakıyorum sana
Ve kendi hesabımı bu kez kendim kesiyorum yar.
Kendim kesiyorum...

Şimdi;
Gecenin rengini aldığı saçların
urgan olsun boynuma..

Elveda güzel gözlüm...
Elveda gözlerinin içinde kaybolduğum.
Elveda sonsuzum, sonum.
Elveda, elveda...

Poyrazcan

// Kays misali çöllere düşse de gönlüm,
bir serap değildi benim gördüğüm. //

Not: Şiirde geçen söz ve ilham göndermesi, şair Serdar Gündüz abimize aittir.
Kalemi yüreği varolsun..