Ne zaman bir nefes almaya kalksam,
Bir asit dumanı olup içime aktın.
Kundak olup elimi ayağımı,
Yaşmak olup gözlerimi kapattın.
Kimi zaman çamura basmamak,
Kimi zaman ıslanmamak,
Kimi zaman da ağlamamak olarak
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta