Ne sabah, ne de aksam anlayabildi halimden,
Akan her dakika tüketip bitirdi bütün sevgilileri.
Hiç mi ama hiç güvenim kalmadı şu insanlara,
Ruhunu bile satan çıkar üç beş kuruşa,
Saat henüz sabah dört buçuk gibi,
Öyle garip bir ruh hali sarmış ki bedenimi,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta