Kör Düğüm Şiiri - Efsun Bkr

İçimde kopan fırtınanın adı yok,
Giden gitti ama geride kalan canın acısı dinmiyor.
Ağlayan talihim inadına yüzüme gülmüyor,
Gözyaşlarım içime akıyor, kimse görmüyor.

Nerdesin, nerde?
Hangi karanlık sokakta kaldı adımların?
Bir ses vermez mi insan, bu kadar mı sağır duvarlar?
Sensizlik öyle ağır bir yük ki omuzlarımda,
Yalnızlık her gece odama çöken ağır bir duvardır.
Bak, yine dökülüyor içimdeki o kırık dökük mısralar:
Kâğıt gözyaşım oldu, mürekkep kanım,
Bir bir eksiliyor bu yalan dünyada kalan yanım.

Adını anmaya korkar oldum, dilim dağlanıyor,
Her "nerdesin" deyişimde içimdeki çocuk ağlıyor.
Hadi gel, bitir artık bu dilsiz kıyameti,
Çok yoruldum bu bitmeyen hasretin yükünden.
Bir nefeslik canım kaldı şu yorgun tenimde,
Yetiş ki, kapanmadan gözlerim, son bir kez göreyim seni derinden...