Konuşamama Şiiri - Mavi Benek

Sesler var seyrimden düşler çalan
Sesler
Sebep aramadan içimde dolaşan.
Ben orda öylece
bekleyip,hayatımdan hikayeler yazan
Uzun,soğuk kış gecelerinde
Üşüdüm haziranlar içinde yoktu da bir derdim
Sonralar sebep oldu,geç kalan sonralar
Kelebekler gördüm
Tarlalarda güneşlenen ölü kelebekler
Tarlalarda bitkin hayaller
Ve mevsimlerin taşıdığı bir kahır gibi
Tarlalara düşen sıcak gölgeler
Biliyordum!
Kuşatılmış bir yalnızlıktan
Daha öğretici olamazdı dinlemek
Çektim yüzümü fotoğraflardan
Ölümlü bir yüzün çektiği bütün fotoğraflardan
Dışladım kendimi bütün oyunlardan
Ve kapattım oturumu...
Ben başıboş bir sokak gibi öylece
Karanlıkta oynanan bir piyes gibi
Kimsenin izlemediği
Kimsenin kimseyi oyundan atmadığı
Ve bir şehre çöken karanlıkla
Elele tutuşan ateşler gibi
Sıcak ve aydınlık!
Ki alışmak başka bir şeydi hayatımda
Bir koltuğa alışır gibi
Bir duyguya
Anlamsızlığa ya da
Yorgun ve ağlamaklı...
Ve ağlamalar çoğaldı ben farketmeden
Ben farkedemedim
Yıllar öncesine atılmış boş bir bakış
Dahi bir amacı olmayan
Anılardan anlamayan,sorgulamayan
Susmayan.
Bulutlardan yağmurlar topladım,çok önceydi
Ben daha hattatlaşmamış bir çırak
Gök(yüzüne) yazılar yazan
Lirikti çoğu
Hoş bir yanı vardı hayatımda lirizmin
Mavi gibi,Nar gibi,Mola yerleri gibi.
Her türden hayatı sevebilirdi insan
Bunu geç anladım
Büyüdüğümü de geç anladım,aşkı da

Anlamak adına yaklaştığım her şey