Herşeyimizi çaldılar umudumuzu ekmeğimizi alın terimizi herşeyimizi çaldılar...
Umutsuzluk bıraktılar okadar büyük bir umutsuzluk bıraktıklarki evimize çocuğumuza küser olduk ayaklar yürüyemez beyin düşünemez hale geldi...
Emek verip karşılığını alamadık saygı gösterip sevgiden nasiplenemedik hep yalan söylediler hep yalan işleri güçleri hep dalavere idi biz kördük görmedik sağırdık duymadık...
Haklı olan biz idik sütsüz yumurtasız ekmeksiz kalan yine bizleridik...
Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Devamını Oku
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,



