Koku Şiiri - Yiğit Efe Kuluş

Bir koku kaldı odada.
Ne sen varsın ne sesin.

Perdeler bile hatırlıyor
Saçlarından geçen akşamı.

Zaman siler diyorlar,
Ama bazı kokular
İnatla kalıyor.

Kapı eşiğinde yarım bir veda gibi,
Ne giriyor içeri ne çıkıyor.

Her nefeste biraz daha
Geçmişe dokunuyorum,
Adını anmadan seni çağıran
Sessiz bir alışkanlık bu.

Şimdi anlıyorum,
İnsanlar gitmiyor aslında;
Bir koku kalıyor,
Ve bütün yalnızlık
Onun etrafında büyüyor.