Kızıl Kıyamet Şiiri - Köşektaş Türküleri

Billur ikindi vakti ateş düştü
Osdülü’nün damından bir kara duman uçtu
Kartalkayası’ndan deli rüzgar esti geçti
Yılın umudu yandı o gün Köşektaş’ta
Güneş kara dumanla söndü Köşektaş’ta

Kızıl dilli yalımlar harmanları yaladı
Alın teri bir anda göklere ağladı
Tellallar çığırınca koca köy toplandı
Yılın umudu yandı o gün Köşektaş’ta
Güneş kara dumanla söndü Köşektaş’ta

Islak kilim ve yorgan ateşe kâr etmedi
Dövünen ellerin hiç çilesi bitmedi
Körçeşme’nin suyu yanık ciğere yetmedi
Bağrımız yandı bitti o gün Köşektaş’ta
Emekler küle döndü o gün Köşektaş’ta

Dişlinin oğlu geldi o ağ donuyla
"Benim mahsul sizindir" dedi gür tonuyla
Kardeşlik galip geldi bu zorlu konuyla
Paylaşmak hayat buldu o gün Köşektaş’ta
Birlik dirlik kuruldu o gün Köşektaş’ta

Zekeriya’nın öküzleri acı acı höördü
Hayvanlar bile o gün felaketi gördü
Külleri savurarak yere ağıtlar serdi
Mahlukat dile geldi o gün Köşektaş’ta
Gözyaşı sele döndü o gün Köşektaş’ta

Zekeriya’nın önünden bir keseğen geçti
Kuru bir çöreği nasip diye seçti
Atılan çarıkla o an canından geçti
Zekeriya Emmi ağladı o gün Köşektaş’ta
Dünya başına daraldı o gün Köşektaş’ta

Hala boğaza durur o yarım çörek
Ateşle sınandı o gün her bir yürek
Unutulmaz o kara gün, unutturmak ne gerek
Kökümüz, sabrımızdır bizim Köşektaş
Külden yeniden doğan şanlı Köşektaş!