Kız ve Ben Şiiri - Ersin Kıymaz

Gün, sıcaktı;
Ama ben soğuk teri dökmeyi,
Her nasılsa başarabiliyordum...

Yol, kısaydı;
Bana ise, çoook uzun geldi...

Kız, güzeldi;
Ama benim için, dünyanın en güzeliydi...

Kız, gülüyordu;
''Ey tanrım, inciyi sadece midyenin
içine gizlememişsin'' dedim kendi kendime...

Kız; elimi tuttu;
Kim demiş bu adamın pamuğa alerjisi var diye...

Kız, konuştu ''Merhaba'' dedi;
Her bir harf yüreğime aktı, aktı ve aktı...

Kızın, saçları rüzgardan uçtu;
Tüm telleri güneşin ıpıltılarıyla parladı...

Kız, anlattı;
Ben ise, ölesiye dinledim onu...

Kız, sustu;
Zaman durdu, güneş söndü, çimen sarardı, çay soğudu,
arabam çalışmadı, heryer karardı, ama benim yüzüm;
aydınlıktı...

Kız, evine gitti;
Yüreğimi, benliğimi, yani beni ben yapan herşeyi,
kalbinin bir yerine sıkıştırarak gitti,
belkide, çantasına sokuşturdu herşeyimi,
bilemem ki...

Kızı, anneme anlattım;
''İncinme yavrum'' dedi, anladım...

Gün, tekrar doğmak için battı...
Ben, tekrar ölmek için yeniden doğdum...