Kıyamet Ayazı Şiiri - Fatma Soylu

Kışın ayazında büküldü belim
‎Soğuktan titriyor tutmuyor elim
‎Lal oldu konuşmaz şu garip dilim
‎Ecelin en buzdan gölüne düştük.
‎
‎Yıkıldı duvarlar, kapandı yollar
‎Boşlukta sallandı o yetim kollar.
‎Hüzne boyun eğdi bütün bu kullar
‎Zamanın en kırık dalına düştük.
‎
‎Gözlerin yaşında bir büyük elem,
‎Yazmaya yetmiyor kağıtla kalem.
‎Duydu feryadımızı bütün alem,
‎Sabrın en amansız seline düştük
‎
‎On bir il inledi, sarsıldı dağlar
‎Ana, bacılar kanlı yaşla ağlar.
‎Harabeye döndü bahçeler, bağlar
‎Gurbetin en tozlu yoluna düştük
‎
‎Yürekte yaralar her gün azıyor,
‎Mezarcı toprağı sessiz kazıyor.
‎Tarih bu acıyı kara yazıyor
‎Ölümün en dilsiz hâline düştük.
‎
‎Maraş çok dertli Adana çok yorgun
‎Urfa, Diyarbakır, Malatyam durgun.
‎Şehirler sustu bak, yedi bir vurgun
‎Kaderin en keskin diline düştük.
‎
‎Karanlık çöktükçe sesler kesildi
‎Umutlar bir ince ipe asıldı.
‎Yüreğe bin türlü mühür basıldı
‎Gecenin en sağır eline düştük
‎
‎Ocaklar söndü de ışıklar sızar
‎Kağıt ağlar bugün dertli el yazar
‎Kazıldı her yanda binlerce mezar
‎Acının en dipsiz miline düştük.
‎