Kıyam Şiiri - Dağlar Özügüç

Kifayetsiz göç arzusu saman yoluna zor ulaşır
Riyadan sakınan yürek ise hakikate yaklaşır
Yüzde yarım kalmış bir tebessümün gölgesi,
Firdevs cennetinden bir gülüşle karşılaşır
Bir vakitler nurla çarpan yürek
İnancını yitirince kendi karanlığı ile tanışır
Dünya, ince bir sis gibi çökerken üzerine
Suskun bir yıldız gibi hakikat başka alemde dolaşır
Zaman, kırık bir ayna gibi çoğalır içimde,
Her parça başka bir hakikati saklar derinde.
Adımlarım yankılanır isimsiz boşluklarda,
Kendime varmak isterken kaybolurum yine de.
Hiddet, en eski dilidir bu yitik çağın,
Öfke kırıntıları barındıran her söz
Biraz daha düşürür hitabetin anlamını
Bir Kalp ki taşımazsa kendi suskun kıyamını.
Göğe yükselmeyİ duaları ben neyleyim