Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
O kadar sussamışım ki senin dudaklarına
Her konan buseyi sen diye içiyorum
Nasılda muhtaçmışım gül kokan nefesine
Her soluk alışta sensizim boğuluyorum
yüreğine sağlık
işte budur....
Çok güzeldi.Buna bile ihtiyaç var yani,bile bile kanmaya. Tebriklerimle.
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta