Kırmızı şal Şiiri - Serdar Yusuf

Kırmızı Şal

Bir sabah dağıldı şafaktan sonra,
beyaz usulca karardı.
Kırmızı şal elinde rüzgâra bırakıldı,
gözlerin bir kuyuydu —
derine indim, çıkamadım.

Rengine baktıkça
ruhumu çaldın,
gölgen suya düştü
ve dalgalar adımı unuttu.

Saçların boşlukta asılıydı,
zaman dokunmaya korktu.
İki adım atalım, dün gibi;
taşlardan kalbimizin sesi yükselsin,
gök paramparça bir elbise olup
üstümüze dökülsün.

Takvimler yaprak döksün
günah ve sevap gibi,
bir yıl sessizce tükensin.

Her yer hıçkırık dolu
hangi kumru bıraktı kanadını yollara?
Bu gül neden hâlâ beyaz,
bu düş neden öksüz köşede?

Işıkların hüznü yıldızlara yürürken
mutluluk son nefesini
acıya bıraktı.

Ve yine
bir sabah
şafakta dağıldı dünya.