Kırmızı Okyanus Şiiri - Rosalia Moon

Bazen bilir insan sevilmediğini
Sahi ya nasıl anlamaz ki?
Zerrelerine işlemişken bakışlarının dinginliği
Tenine değmişken sesinin soğukluğu
Saçlarını okşamışken samimiyetsiz gülümsemesi
Yine de anlamak istemez
Acımasız dalgaların aşındırdığı onlarca iskele, boşuna mı çekmiştir bunca acıyı yıllarca?
Atılan adımlardan yorgun düşüp beli bükülen basamaklar, boşuna mı eğilmiştir önünde insanın?
Her acının bir nedeni olduğunu bilir insan ama yine de anlamak istemez
Doğrular korkutur çünkü; incitir, yaralar
Hayaller ise el üstünde tutar seni varlıklarını sağladığın için
Bilmez ki insan, hayallerin varlığının tek sebebinin kendisi olduğunu
Bilmez ki insan, kendi aklının içine tıkılıp kaldığını
Bilmez ki insan, akıntıya kapılmasına rağmen yüzmeye devam ettiğini
Okyanuslar kırmızıdır bu yüzden
Tıpkı sevilmeyenler gibi