Kırk odalı köşkün gecesindeki yalnızlığı kadar
yalnızım içimde,
Hiçbir kimse yok,ne bir çıtırtı,ne bir ses.
Düşüncelerim bile,duvarlardan yansıyıp,
kulaklarımı sağır ediyor
“Kimse yok mu? ” diye,geziyorum tek tek odaları.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta