Kırk Gün Şiiri - Hatice Türkmen Yurtseven

Bu ayrılık ateşi günden güne yakıyor,
Kırk gün oldu gözlerim bir boşluğa bakıyor.

Bıraktığın emanet, öğütlerin dilimde
Her biri karanlıkta yolumu aydınlatıyor.

Bir çınardı duruşun huzur bulduğum kale,
Artık mevsim kış bana ilkbahar gelse bile.

Her ezanda adını dua ile anarım,
Namaz vakti bitince geleceksin sanırım

Sabır derim dilime, yaş gözümden süzülür,
Kaderin ağır yükü yüreğimde çözülür.

Kapın kapandı artık uzaktan sesin gelmez
İçimde volkan kaynar bunu kimseler bilmez

Toprağın incitmesin gül dalında soluyor,
Yaptığın çeşmelerin olukları doluyor

Her zaman yüreğimde hep aklımda duruyor.
İki mezar arası çocukluğum uyuyor.

Biliyorum ki artık çoktan daha çok sızım
Ben anasız babasız yetim kalmış bir kızım

Özlemin eksilmedi kırk gün geçti aradan
Dualar yolluyorum Rahmet etsin yaradan

Hatice Türkmen Yurtseven
Babamsız 40. Gün
Rahmet ve dua ile

9 Temmuz 2026