Kırılıp Dökülen Şiiri - Mustafa Alp

içimde kırılıp dökülen
artık sayıya gelmiyor azizim.
hesap makinesi bile susar bu yerde,
çünkü bazı acılar
yuvarlanmaz,
taşar.

bana hal hatır sorma,
o defter çoktan kapandı.
toplamayı öğretme sakın,
ne eklesem eksik kalıyor.
çıkarmayı da denedim
kendimden kendimi çıkardım,
sonuç
daha fazla boşluk.

çarpmayı biliyorum
bir anı, bin geceye yetiyor.
ama bölmek
en çok orada dağılıyor insan.
bölündükçe artan
tek şey yalnızlık.

soruyorum yine de
iki acı bir acı daha kaç eder?
kederin üst sınırı var mı
yoksa ben mi taşırım
son katını?
hüznün karekökünü aldım ,
altından yine sen çıktın
demek ki bazı sayılar
negatif kalır.

umudu soruyorsun ya
filizlenen her şey
toprağın altında önce çürür.
yeşermenin en kısa yolu
beklemek değil,
katlanmaktır.
hayatın sağlaması yoktur,
yanlış çıkan sonuçlara
yeniden girilmez.

inanmak kaç ömür eder bilmiyorum,
ama sevmek
insanı bir ömürde
defalarca öldürür.
bir omuza düşen baş sayısı
omuz çökene kadardır.

diyelim ki sevdik
zaman geçer sanma.
bazı sevgiler
takvimi iptal eder.

acele cevap yazmadım,
çünkü bu sorular
cevap istemez.
biz zoru biliriz,
zayıf alırız.
karanlıkta
hesap tutmaz zaten hayat
sadece
bedel yazar....

Mustafa Alp

27.01.2026 20.00