Kırılınca Kimse Duymayacak

Kırılınca Kimse Duymayacak

Yaprak döker bir yanımız,
öteki yanımız çok katlı bir suskunlukta
bina gölgesiyle ağaç gölgesini
aynı akşamüstüne sığdırmaya çalışır.

Gölge, ait olduğu cismi
çoktan unutmuştur.

Bir rüzgâr geçer;
cam cepheli yalnızlıkların arasından
şehrin omurgasına çivilenmiş antenler
göğe değil, birbirine bakar.

Biz,
hangi mevsimin içinden eksildiysek
oraya beton dökülür hemen.

Hangi korna sesi
bir kuşun boğazında yuvalanan sabaha denktir?

Hangi fren izi
toprağın damarlarında dolaşan
yağmurun nabzını taklit edebilir?

Bir siren,
kaç yaprak eskitebilir sonbahardan?

Bina gölgesi uzar;
bir ağacın çocukluğuna değecek kadar.
Ama hiçbir kolon
bir dalın hatırasını taşıyamaz.

Asfalt,
geceyi erken yaşlandırır;
çünkü üstünden geçen her adım
yıldızları biraz daha aşağı iter.

Biz yürürüz,
yürüdükçe çoğalan bir eksilmenin içinde;
bir park bankında unutulmuş
eski bir nefes gibi.

Bir kadın geçmiş olabilir buradan;
toprağın kendine çekidüzen verdiği
o belli belirsiz yer çekiminden anlıyorum.
Saçlarının arasından sızan gün,
şehrin bütün lambalarını işsiz bırakmıştı bir ara.

O günden sonra
yaprak dökmek
bir mevsim değil,
bir alışkanlık oldu bize.

Ait olduğumuz dünya bu mu?

Gürültünün,
sessizliği evsiz bıraktığı;
göç eden bulutların
yön tabelalarına çarptığı;
ve her kavşağın
bir hatırayı ezdiği bu mu?

Bir çocuğun
ilk defa korktuğu gökyüzü
kaç desibel eder?

Bir annenin
pencereden sarkan duası
hangi egzoz dumanına karışır?

Şehir,
her gece kendini yeniden inşa ederken
bizim içimizdeki yıkıntıları
ruhsatsız bırakıyor.

Ağaç gölgesi konuşur bazen
duyulmaz.

Çünkü kuş sesi,
en çok
duymayı unutanlara çarpar.

Ve korna,
bir sabahın kabuğunu
kıracak kadar çoğaldığında
anlarız:

Artık hiçbir yaprak
düştüğü yeri hatırlamıyor.

Biz de.

Yaprak döker bir yanımız;
öteki yanımız
camdan yapılmış bir akşamdır.

Kırılınca
kimse duymayacak.

Hüseyin Erdinç