Kırıldım Şiiri - Ersin İlhan

İnsan en çok
“iyiyim” dediği yerden kırılır,
kimsenin inanmadığı
ama herkesin duyduğu yerden.

Bir gün olur,
hiç kimseye kızamazsın,
çünkü giden de haklıdır,
kalan da.
Ama acı
hep ortada durur.

Çocukluğun bir köşede bekler seni,
bir oyuncak gibi kırık,
elini uzatsan
ağlayacaksın,
uzatmasan
içinde kalacak.

Annenin saçına düşen ak
sen fark etmeden çoğalmıştır,
babanın sesi kısılmıştır
hayatla konuşmaktan.
Sen hâlâ
“sonra” dersin.

Aşk bazen bir insan değildir,
bir ihtimaldir;
olmadığını bildiğin hâlde
içinde yaşattığın.

Zaman geçmez,
zaman üstünden geçer.
Bazı günler
ayağa kalkarsın
ama içinden bir parça
kalkamaz.

Kimse bilmez,
gece herkes uyurken
sen kimi toprağa gömdüğünü,
kimi kalbinde yaşatıp
kendini eksilttiğini.

Ve en ağır olanı şudur:
İnsan alışır her şeye,
acıya da,
yalnızlığa da,
ama
anlaşılmamaya
asla alışamaz.

Bir gün susarsan
bil ki anlatacak gücün bitmiştir,
umudun değil.

İnsan en çok
kimse bakmıyorken
dağılır.
Ve yine de
sabah olur,
yaşar.