Kırık veda Şiiri - Mustafa Çeker

Gidiyorum uzaklara seni alamadan
Seni orada özleyeceğim, her nefeste
Kalbim senin için bu kadar çarparken
Nasıl dayanır bu göğüs, nasıl susar bu feryat?
Her adımda ayaklarım geriye bakıyor
Sanki biri “Dur” diyecekmiş gibi bekliyor
Ama sadece rüzgâr uğulduyor kulağımda
Senin adını taşıyan eski bir şarkı gibi
Uzaklar gri, gökyüzü ağır bir battaniye
Üstüme örtülüyor, nefesimi kesiyor yavaşça
Senin kokun hâlâ burnumda, teninde bıraktığın sıcaklık
Parmak uçlarımda donup kalmış, erimiyor
Gece olunca yıldızlar bile utanıyor benden
Işıklarını söndürüyorlar, görmesinler diye
Bir adamın gözleri nasıl bu kadar ıslak kalır
Ağlamadan, sadece seni düşünerek
Telefon elimde, parmağım ekranında geziniyor
Açılmayan mesajlara, silinmeyen fotoğraflara
“İyi misin?” yazsam, cevap gelse bile
O ses senin sesin olmayacak, biliyorum
Bazen kendime soruyorum aptalca
“Unutur muyum?” diyorum yüksek sesle
Sonra gülüyorum kendi halime
Çünkü unutmak istesem bile
Sen bende kök salmışsın, sökülmüyorsun
Hatıralar birer bıçak gibi kesiyor içimi
Gülüşün, kokun, “Seni seviyorum” deyişin
Her biri ayrı bir yara açıyor
Ve ben o yaraları kanatıyorum bilerek
Çünkü kanadıkça hâlâ senin olduğunu hissediyorum
Belki bir gün başka bir şehirde
Başka bir sokakta yürürken
Bir an durup gökyüzüne bakacağım
Ve o anda sen de aynı gökyüzüne bakıyor olacaksın
İkimiz aynı anda aynı acıyı taşıyor olacağız
Ama birbirimize ulaşamayacağız
Gitmek yetmiyor, ayrılık yetmiyor
Sen bende bir sonsuzluk oldun
Kapanmayan bir defter, bitmeyen bir cümle
Her satırında “Keşke” yazıyor
Yine de…
Eğer bir gün yollarımız kesişirse
Ya da kesişmezse bile
Bil ki bu kalp,
En uzak mesafede bile,
Hâlâ senin ritminde atıyor
Sessiz, inatçı, kırık ama
Hep senin......
.......
Umut mumare Küçük bahadır fon,la