Kırık Kalplerr Şiiri - Hamit Atay

Kırık Kalpler
Kırık kalpler şehrinde dolaşıyorum,
Her sokakta bir hüzün, her köşede bir yarım kalan şarkı.
Kiminin gözyaşı saklı defterlerinde,
Kiminin çığlığı susturulmuş anılarında.
Sevda dediğin bir zaman yolculuğu,
Bir yanın bahar açar, bir yanın kışa döner.
Bir bakarsın, ellerinde solmuş çiçek,
Bir bakarsın, yüreğinde kapanmayan izler.
Kırık kalplerin pazarında,
Herkes acısını satılığa çıkarır.
Kimi suskunluğu, kimi yalnızlığıyla,
Kimi ise ihanetiyle övünür.
Yolumu çeviren bakışlarda,
Aynı sorunun yankısı vardır:
“Neden sevgi bu kadar ağır,
Ve neden sevdiklerimiz hep yarım bırakır?”
Bir kalp, bin parçaya ayrılırken
Gözlerin en sessiz tanıktır buna.
Ne çığlık duyulur, ne alkış,
Sadece içinden kopar bir dağ,
Ve sen taşırsın ömrün boyunca.
Kırık kalpler, aynı sofrada buluşur bazen,
Kimse kimsenin acısını tam anlayamaz.
Ama herkes bilir,
İçinde taşınan o tarifsiz boşluğu.
Belki de bu yüzden,
Her aşk bir vedaya hazırlanır gizliden.
Her gülüşün içinde bir hüzün saklıdır,
Her dokunuş, bir gün biteceğini hatırlatır.
Ve yine de…
İnsan yüreği inatçıdır,
Bin kere kırılsa, bin birinci kez sever.
Çünkü umut, kalbin en kırık yerinde bile
Filiz vermeyi bırakmaz.
Ey kırık kalpler,
Siz ki karanlıkta bile ışık arayan yolcularsınız,
Yaralarınızla daha güzel, daha derinsiniz.
Çünkü sevmişsiniz, çünkü yanmışsınız,
Ve hâlâ sevmeyi göze alıyorsunuz…
Hamit Atay