Kırık Kalpler Durağı Şiiri - Gökhan Öztü ...

​Kırılmış bir dal gibi, büküldü kalbim işte,
Her parçası bir yerde, derin bir serzenişte.
Kime dediysem "dostum", yaraladı sızlattı,
Dünya kendi yüzünü, şu gönlümde ağlattı.

​Oysa Sen buyurdun ki: "Ben kırık kalplerdeyim,"
İşte kapındayım bak, en hüzünlü haldeyim.
İnsanlar anlamazsa, Sen anlarsın hâlimi,
Sana açtım ey Rabbim, bükülmüş şu belimi.

​Bir teselli ver n'olur, derya gibi coşayım,
Senin nurlu yolunda, aşkınla hep koşayım.
Gönlümü onar benim, Sen’sin Sahibi her canın,
Erit şu buzları bak, hatırına Sultan'ın.

​Bıraktım artık her şeyi, kırılsın varsın dünya,
Senin sevginle dolsun, şu en sonuncu rüya.
İyileştir yaramı, Sen şifasın her derde,
Kaldır şu dumanları, açılsın nurlu perde.

​Takatim bitti Rabbim, halim Sana ayandır,
Bu yorgun kulunu bak, merhametinle kandır.
Kimsesizim, çaresiz... Bir tek Sen’sin tek varım,
Affet beni ne olur, arşa çıktı feryadım.

​Eğer Sen de itersen, kim sarar bu yaramı?
Karanlıkta bırakma, şu ömür karamı...
Diz çöktüm eşiğine, canım Sana emanet,
Gözyaşımla geldim bak, n'olur eyle merhamet...

Gökhan Öztürk