Kırık Işık Şiiri - Adsız Özlem

Eski ahşap basamaklar sustu nihayet,
Adımlarımda birikmiş onca ağır emanet.
İsli lambanın titrek şavkı vururken yere,
Yüzümdeki çizgiler sığınır gizli kederlere.

Tozlu camdan süzülen o yorgun hüzme,
Dokunur ruhun en kuytu, en dilsiz yerine.
Bir dervişin sessiz duası gibi usulca,
Karışır kalbim odaya dolan derin sükûta.

Kapı ardında beklerken koca bir mazi,
Kırılmış aynalarda ararım eski bizi.
Artık ışığın gözlerine bakmaya takat yok,
Bu karanlık limanda, limanım kendimden çok.

Dışarıda hayat, kendi hırslarında yansın,
Bırak bu oda sadece hakikate uyansın.
Dünlerin gürültüsü kapıda diz çöksün;
İçimdeki sızı artık huzura dökülsün.