Dua diye uzattılar bana karanlığı,
Adımı yazdılar geceye borçlu.
Bir ömür taşımam istendi suskunluğu,
Sanki kader, baştan mühürlü.
Sevgiyle değil, sitemle büyüdüm,
Her iyi söz biraz geç kaldı bana.
Yolumu dikenlerle ördüler,
“Alışırsın” dediler, yara yara.
Beddua sandım her düşüşümü,
Meğer sabrın en sert hâliymiş.
Kırıldım ama eğilmedim,
Küllerimden doğmakmış öğrenilmiş.
Eğer karanlıkta doğduysam bir gün,
Işığı kendim yakacağım.
Ne verdilerse onu taşıyıp,
Kendi adımla ölmeyi seçeceğim.
Kayıt Tarihi : 2.2.2026 03:07:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
