Kırık Ayna Şiiri - Muhammet Salih Zengin

İnsanlar çok kötü dediler bana,
Gözlerimde kırık bir ayna taşıdım yıllarca.
Her yansıma başka bir yara,
Her gülüşün ardında saklı bir hançer.

Söz verdiler, sözlerini unuttular,
Yaraları sarmak yerine derinleştirdiler.
Bir el uzattığında tutmadılar,
Düştüğünde üstüne basıp geçtiler.

Ama en kötüsü ne biliyor musun?
Kötülükleri normalleştirip,
"İşte hayat böyle" deyip geçmeleri.
Kalbi taş kesilenlerin kalabalığı...

Yine de ben aynayı çevirdim kendime,
Acaba kötülük önce içimizde mi başlıyor?
Ve belki de iyi olmak,
Bu kadar kötüye rağmen direnmek demek.