Kırgın Şiiri - Fener Alp

KIRGIN

İşaret parmaklarını vur
Dirsekler büksün boynumu
Dizden aşağı süzülsün
Esmer bir beyaz alsın her yanı
Yan
Yansın
Putlaşmış ben
Merdiven boyu özlem
Asfalt sıcağı
Dökülüyor
Sökük ceplerimden
Uzanmış
Seyrediyor
acizliğin ötesinde
Biçare ruhbuğday kokulu yağmur
Yeşile adanmış
Gecenin tülleri delik deşik
Her damlada
Gözegir hasretler
Tabanvay
Kanlı harap
Öteledi öteberi hayat
Kambura yattı
Aldım
Kumbarama
Bir dirhem acı
Biraz sıvısı alınmış gözyaşı
Bir tutam incir kurusu

Şimdi
Kur beni
Kır beni
Yaz
Ama bozma
Al beni
Çiz
Ama silme
Tut beni
Bırak
Toprak
Soğuk
Suyun yanma noktasında
Ateş ile düet
Her hâre bir nota
Bir melodi eşsiz
Kanat çırpar dilsiz güvercin
Ve
Dumanla haberleşir yürekler
sen gözlü bir martıydı
Kanadına anlam yüklediğim
Uçsuz deryalara bakarken
Uçurumdan döküldü deniz
Belki de
Şeddesine vuruldum
Buğday tonu dağlarımın

Topla yüzümü
Gerdanına al
Fermanım iliklerinden okunsun
Bir bedevi çadırında
Uçsuzluğa uçur beni

Seyyar bir hamal rengindeyim
Şerbet edası
Acımtırak
Kuytu
Yalnızlık
Çukur edası bakış
Karanlık
Kuyruklu yıldız halsizliği gecede
Yağmurun ıslaklığı
Bütünleşen acılar
Parmak uçlarında

Semazen gökyüzü
Şems kaçarken Divan'dan
Kamer
Leyli yâr
Yıldız geçidi yeryüzü
Loş
Hele bir koş
Koş da
Bak

Yâd
Yadsınmış
İskelede
Darağacı yuva
İskemle
Stepne yanığı özlemler
Tele çarpan gözyaşı

İçerde
Matem hortumları var
Fırtınaların dağıttığı sular
Yel değirmeni korkular
Çarkına dayanmış ten kokusu
Terleme
Bak
Geldi
Yas