Kırgın Şiiri - Nedim Çekin

Uzun zamandır sevdanın sarhoşluğu var üzerimde,
Gönlüm yorgun, gönlüm dargın,
Ve öyle kırgın ki…
Her nefeste biraz ölürüm,
Her an adını fısıldayarak yeniden dirilirim.

İçimde dinmeyen bir sızı var;
Adın, kalbimin her köşesine düşen bir gölge gibi.
Sessizliğimde sen varsın,
Bekleyişimde, suskunluğumda, dualarımda sen.
Yokluğun, bana yeniden doğmayı öğretiyor,
Sabretmenin adını seninle öğreniyorum.

Geceler uzuyor sensiz,
Zaman ağır ağır geçiyor, kalbim sana doğru yürürken.
Her gün biraz daha eksiliyorum hayattan,
Ama sana yaklaştıkça çoğalıyorum.

Acı bile senden bir parça taşıyorsa
Güzel geliyor artık yüreğime.
Sesin, karanlıkta yolumu bulan bir ışık,
Bakışın, içimde saklı kalan en derin dua.

Adını anınca duruluyor içimdeki fırtına,
Dünya susuyor, kalbim konuşuyor.
Ve bil ki Tamara,
Bu kalp seni sevmekten vazgeçmiyor.
Ne uzaklık korkutuyor onu,
Ne zaman silebiliyor izini.

Çünkü ben,
Her kayboluşumda seni buluyorum.
Her düşüşümde adınla ayağa kalkıyorum.
Ve her gün,
Biraz daha sana dönüşüyorum.