Kiraz mevsimi Şiiri - Leylaa Ecrin

KİRAZ MEVSİMİ ŞİİR
🍒🍒
Ruhum, söyle;
🍒🍒

Hiç usulca sıyrıldı mı bu paslı göğün altından,
Kükürt kokulu caddeleri, dumanla kararmış balkonları
Bir mezar sessizliği gibi geride bırakıp,
Kiraz çiçeklerinin beyaz gölgelerine?
Çünkü bu şehir,
Her akşam biraz daha çürüyen bir meyvedir.
Sokak lambaları sararmış bir hastanın gözleri gibi titrer;
İnsanlar ise,
Birbirinin kalbinden geçen bıçaklara
Gülümsemeyi öğrenmiş hayaletlerdir.
Ey ilkbahar,
Sen bile buraya geldiğinde
Çiçek değil, hüzün açtırıyorsun.

⋆.✮ 00𝓛𝓔𝓨𝓛𝓐𝓐___✮.⋆

Kiraz dalları…
Ne kadar masum görünür uzaktan.
Oysa her beyaz taç yaprağında
Vakti gelmiş bir ayrılığın
Sessiz kanaması gizlidir.
Ben güzelliği hep ölümün eşiğinde sevdim.
Çünkü en parlak renkler,
Çürümeye en yakın olanlardır.
En tatlı meyveler ise
Toprağa düşmeden önce
Son kokularını dünyaya bırakır.
Rüzgâr beyaz yaprakları omuzlarıma indirirken,
Görünmeyen bir sevgilinin
Soğuk elleri dokunur tenime;
Bir öpücük kadar hafif,
Bir mezar taşı kadar ağır.

⋆.✮ 00𝓛𝓔𝓨𝓛𝓐𝓐___✮.⋆

Gökyüzü morlaşır.
Kuşlar susar.
Zaman, eski bir kemanın
Kırılmış tellerinde asılı kalır.
Ey görünmeyen sevgili…
Hangi rüzgâr adını benden çaldı?
Hangi yıldız yüzünü gecenin karasına gömdü de
Ben seni yalnız düşlerimde sevebildim?
Belki de bütün aşklar,
Rabbimin insan kalbine bıraktığı
Tatlı bir sürgündür.
Ne kavuşmak mümkündür tam anlamıyla,
Ne de vazgeçmek.

⋆.✮ 00𝓛𝓔𝓨𝓛𝓐𝓐___✮.⋆

Kirazlar usulca kızarır.
Toprak sabırla bekler.
Çünkü bilir;
Yere düşmeyen hiçbir güzellik
Tohuma dönüşemez.
İnsan ruhu da böyledir.
En çok ulaşamadığı gökyüzünü özler,
Ve içinde hep eksik kalan
Bir mavilik taşır.
Ey kiraz mevsimi…
Sen ne yalnız baharsın,
Ne de yalnız hüzün.
Sen,
Çürümeye başlayan güzelliğin,
Geçip gitmeye mahkûm aşkın
Ve faniliğin en zarif yüzüsün.

⋆.✮ 00𝓛𝓔𝓨𝓛𝓐𝓐___✮.⋆

Her kiraz çiçeği,
Ağacın dudağından kopmuş
Bembeyaz bir vedadır.
Her bahar,
Toprağın ölüler için yazdığı
Sessiz bir ağıttır.
Ve güzellik…
Hiçbir zaman yaşamın kardeşi olmadı;
Daima ölümün en zarif maskesi oldu.
Bir gün
Son kiraz yaprağı da
Avuçlarımdan kayıp gidecek.
O zaman anlayacağım:
İnsan,
Sevdiği için değil,
Kaybedeceğini bildiği şeylere
Bu kadar derinden bağlanır.
Ve ben de,
İsimsiz bir kiraz çiçeği gibi
Kendi sessizliğime düşeceğim.
Arkamdan yalnız rüzgâr geçecek.
Dünya ise,
Hiç kimse ölmemiş gibi
Yeniden kiraz açacak.