Kır Şiiri - Fener Alp

KIR

İşaret parmaklarını vur,
Dirsekler büksün boynumu,
Dizden aşağı süzülsün,
Esmer bir beyaz alsın her yanı
Yan
Yansın
Putlaşmış ben
Merdiven boyu özlem,
Asfalt sıcağı,
Dökülüyor...
Sökük ceplerimden...
Uzanmış.
Seyrediyor
acizliğin ötesinde
Biçare ruh..buğday kokulu yağmur,
Yeşile adanmış,
Gecenin tülleri delik deşik,
Her damlada..
Gözegir hasretler
Tabanvay
Kanlı harap
Öteledi öteberi hayat,
Kambura yattı,
Aldım,
Kumbarama
Bir dirhem acı,
Biraz sıvısı alınmış gözyaşı,
Bir tutam incir kurusu

Şimdi
Kur beni
Kır beni
Yaz
Ama bozma
Al beni
Çiz
Ama silme
Tut beni
Bırak
Toprak
Soğuk
Suyun yanma noktasında
Ateş ile düet
Her hâre bir nota
Bir melodi eşsiz,
Kanat çırpar dilsiz güvercin
Ve
Dumanla haberleşir yürekler
sen gözlü bir martıydı
Kanadına anlam yüklediğim.
Uçsuz deryalara bakarken,
Uçurumdan döküldü deniz
Belki de..
Şeddesine vuruldum
Buğday tonu dağlarımın

Topla yüzümü
Gerdanına al
Fermanım iliklerinden okunsun
Bir bedevi çadırında
Uçsuzluğa uçur beni

Seyyar bir hamal rengindeyim
Şerbet edası
Acımtırak
Kuytu
Yalnızlık.
Çukur edası bakış
Karanlık
Kuyruklu yıldız halsizliği gecede
Yağmurun ıslaklığı
Bütünleşen acılar
Parmak uçlarında,

Semazen gökyüzü
Şems kaçarken Divan'dan,
Kamer
Leyli yâr
Yıldız geçidi yeryüzü,
Loş
Hele bir koş,
Koş da
Bak

Yâd
Yadsınmış
İskelede
Darağacı yuva
İskemle..
Stepne yanığı özlemler
Tele çarpan gözyaşı

İçerde
Matem hortumları var
Fırtınaların dağıttığı sular
Yel değirmeni korkular
Çarkına dayanmış ten kokusu
Terleme
Bak,
Geldi
Yas