Kimseye Yer Kalmadı Şiiri - Hamit Atay

KİMSEYE YER KALMADI

Kimseye yer kalmadı,
Ne gözümde ne gönlümde...
Yoruldum bakmaktan, görmeden,
Sevmekten, sevemeden...

Bir zamanlar umutla doluydu içim,
Bir bakışla başlardı şiirlerim,
Şimdi her kelime yaralı,
Her satır sessiz bir vedadır.

Bir dostluk kırıntısı aradım yıllarca,
Bir omuz istedim, ağlamadan ağlayan,
Ama herkes çıkarının rüzgârında,
Savruldu, yitip gitti birer birer...

Ne aşka inanırım artık,
Ne gülüşlere kanarım.
Her tebessümde bir yalan gizli,
Her “merhaba”da bir veda saklı.

Bir kalabalığın ortasında
Yalnızlığımla baş başayım,
Sesler geçiyor yanımdan
Ama hiçbiri bana dokunmuyor.

Gözlerim görse de kimseyi seçmiyor,
Gönlüm duysa da kimseye inanmıyor.
Bir perde indirdim içime,
Artık kimse giremez o sahneye.

Sevdalarımı susturdum,
Dostluklarımı gömdüm.
Küllerinden yeniden doğmak isterdim ama
Kül bile kalmadı içimde…

Bir zamanlar kalbim bahardı,
Şimdi dondu her çiçek.
Bir tek ben kaldım kendime dert,
Bir tek ben, bir tek…

Artık sessizlik en sadık dostum,
Bir sigaranın dumanında kaybolurum.
Bir şarkı açarım gecenin koynunda,
Kimseler duymadan ağlarım.

Kimseye yer kalmadı,
Ne gözümde, ne gönlümde…
Bütün sevgiler tükendi,
Bir ben kaldım kendi küllerimde.

Hamit Atay