Kimsesiz Şiiri - Hamza Mamaş

Yollar biliyorum yürek gibi boş
Yürekler bilirim yollar gibi yokuş
Sesini duyarım sessizliğin
Ses verir kimsesizler
Sevimli sevimsiz hallerini hatırlarım çocukluğumun
Kimsesiz yollar gelir aklıma
Kimsesiz yürekler
Bu tuhaf iklimin kucağında büyüdüm
Bildim bileli bu boş sokaklarda yürürüm
Adına teğet var oysa
Adımların şimdi geçmiş bu boş sokaklardan
Sokak hayvanları görmüşler
Anlamsız bakışlarını sana sürmüşler
Bir bahtiyar göz
Anlamsız bir bakış
Nura nur indirecek bir yakarış varken göğsümde
Bu boş sokaklar
Bu boş yollar
Bu boş hava bütün ğöğümde.
Varoluş mu
Dünyada değil elbet
Mutlak bir mahşerde