Yüreğiniz sıkışıp duruyorken; adını ezberlediğiniz yalnızlık, gecenin kuytu köşesinde sizle beraber yaşıyor...
Takılı kalmış! sevginin bir yerinde; hüzün.Gözyaşları ile beraber büyümüş özlemin.Çaresizliğe sarılmış, umudun!
Ve dönen dünyanın üzerine; bırakılmış zavallı kimlikler, fark edemediği olaylarla büyüyüp duruyorken...
Başıboş yaşamların kapısında bekleyen; sahipsiz sevgileri, arayan yürekler var...
Oysa! nerde? ne olacağını bilmeyen sonsuzluğun içine düşmüş, kader!
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Göyzlarıyla sulamış özlemi
Ve kundaklamış umutla sevgiyi
Nazlı bir bebek gibi
Fakat ne çare kader.....
Tebrikler
Mim Kemal Ertuğrul
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta