Kim Anlar? Şiiri - Güven Tekin

​İçimde bir dünya var, her yanı dilsiz,
Yollarım kapalı, kalmışım izsiz.
Deryalar taşsa da kalırım sessiz,
Kendime bile anlatamadığımı,

Kime anlatayım, beni kim anlar?
​Yüreğim bir kuyu, derin mi derin,
Yeri yok dünyada şu garip serin.
Sızısı sönmüyor içimde yerin,

Kendime bile anlatamadığımı,
Kime anlatayım, beni kim anlar?
​Dost yüzü maskeli, sözleri yalan,
Geriye bir avuç hüzündür kalan.

Ruhumdur sessizce sararıp solan,
Kendime bile anlatamadığımı,
Kime anlatayım, beni kim anlar?
​Aynalar konuşmaz, sırlar dökülmez,

Gönüldeki sökük kolay dikilmez.
Bu ağır imtihan yalnız çekilmez,
Kendime bile anlatamadığımı,
Kime anlatayım, beni kim anlar?

​Gündüzler saklıyor asıl yaramı,
Geceyle açarım dertli aramı.
Kimseler görmüyor bahtı karamı,
Kendime bile anlatamadığımı,

Kime anlatayım, beni kim anlar?
​Kelimeler eksik, lisan yetmiyor,
İçimdeki feryat susup bitmiyor.
Gölgen bile artık yolda gitmiyor,

Kendime bile anlatamadığımı,
Kime anlatayım, beni kim anlar?
​Bir şiir sığınağım, bir de hayalim,
Ne bir söz söylemeye kaldı mecalim.

Böyle yazılmışsa ne gelir elim?
Kendime bile anlatamadığımı,
Kime anlatayım, beni kim anlar?
​Susmak en büyük feryatmış meğer,

Anlayan bir yürek dünyaya değer.
Başım öne düşüp bükülse eğer,
Kendime bile anlatamadığımı,
Kime anlatayım, beni kim anlar?