Keşke Şiiri - Necip Emrah Aşıkoğlu

Gidiyorsun sen,
aşkımız kalıyor bende.
İstesen de alamazsın yanına,
vermem izin,
hak etmiyorsun çünkü taşımayı.
“Aşkımız” diyorum ama…
o sen değilsin artık,
o ben değilim.
O; sabahı bekleyen bir gülüş,
avuç içimde ısınan bir öpüş,
kaçmasın diye
sımsıkı tutulan bir el.
Kaçamak bakışlar değil şimdi,
laf olsun diye kondurulan öpücükler de değil.
Bir zamanlar gözlerinde büyüyen ben,
şimdi yabancı kendime,
yabancı sana.
Keşke…
beni sevmediğin
yalnızca söylenmiş bir yalan olsaydı,
geceye düşüp kaybolan.