Ben, rüzgarsız fırtınalarda dolaştım yıllardır. Yokluklarda bulduğum sevgim yoldaşım oldu. Dilsiz yüreğim hep benle yarıştı uzaklarımda. Adım olmaksızın yazdım her yere benden kalanı.
Ağır gelen söylemler oldu yüreğime. Hançerin ucundan aktı gözlerim. Küçülmüş beyinleri kınadım hep. Yalancı renkleri sorguladım hep, renklerin dalgasında yüzerken.
Her tökezlemede kalkamadım belki göğe. Her ağırlıkta kendimi sordum yüreğe. Kıyısız gecelerin karanlığı aklımdan çıkmaz olmuş.
Düşüncelerimde batan gemiler var. Ellerimde soğuk terler. “Neleri yitirmişim diye? ” baktığımda: “Benim yittiğim” geldi hep cevap diye. Gönlümün yorgunluğunu dindirdiğim “Oh” larımda; aşkım, dostum geldi gözüme.
Açıklarda yüzmek ister belki bedenim. Unuttuğum acılara sarmak isterdim bittiğimi. Gönlümdeki bir damla yaş olup aksaydı nefretim. Kolay olsaydı o kadar affetmek: Her adımımda “Of “ dedirten yargıları.
“Kaybedilen ne olacak? ” düşünmeden çekip gitseydim keşke. Gidebilseydim.
Hırçınlığımı belli edebilseydim az da olsa denizlerime. Belli etseydim keşke dostuma, aşkıma.
Tamamını Oku
Başarılı bir düzyazı
tebrikler sevgili Didem...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta