Birlik-dirlik-beraberlik durağı konmalı adı,
İçimizde hep vardır Yezit’in birkaç evladı…
Bilen düşman durur mu? Hemen ele aldı;
Onun için Yezit ölmedi, içimizde fesat kaldı.
Allahımız-Peygamberimiz bir, Ali emanet,
İçimizden kim eder ki emanete, hıyanet?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta