Kendini Yazan Şiir Şiiri - Cüneyt Güzeliş

Issız kayalar sokağında;
Dircikler vardı, soluksuzca;
Islatçık, ekşicik, cansızcık, ışıkçık.

Derken;
Kömürcükler taşındı sokağa;
Alımlı kızları, sakinlerle sıcak bağlar kurdular.

Aldıkları oranda vermesini de biliyorlardı;
Eşitlik getirdiler her düzleme;
Dircikler kaynaştı, sevgisinde kömürcüklerin.

Çekirdek aileler oluşturdular, gönül bağlarında;
A, G, C, U dediler kendilerine;
Önderlik yakıştı, kömürcük kadınlarına.

Sokak neşe doldu, ses geldi;
Ancak U kararsızdı, uyumsuzluk komşulara yayıldı;
Ta ki U’ya bir kömürcük kızı daha katılana kadar.

Güzel kömürcüğün, üç ıslatçık kuzenle, gelin gittiği U’lar;
T’ye dönüştü, kararlı bir aile doğdu küllerinden;
Dirlik düzen geldi evlerine.

Sokağın U’lu tek sarmal eski sakinleri, kaldılar geride;
A, G, C ailelerinin bir kısmı ve T;
Topluca, yarattıkları yeni sokağa taşındılar, güzel günler sevinciyle.

Çift sarmal sokağının sakinleri;
Issız kayaları ve tek sarmal sokağını unuttular;
Kömürcüklerin eşitlikçi öncülüğünde, hakça bir düzen kurdular.

Şiirlerini yazdılar, beş dircik beş sözcükle;
O kısa şiirden, kalan 123 dirciğin de desteğiyle;
Kalpleri şenlendiren görkemli bir şiir yazdılar.