Kendini Bilmek Gerek Şiiri - Hüseyin Turhal

Gönül deryasına daldığın zaman,
İnciyi sendedir bulman gerekir.
Gaflet uykusundan kalktığın zaman,
Bir kâmil mürşide varman gerekir.

Kitaplar okunur, diller yorulur,
Menzile varmadan hesap sorulur.
Bulanık akanlar elbet durulur,
Önce öz nefsini kırman gerekir.

Gördüğün her suret bir gizli sırdır,
Sevenin kalbinde tecellî birdir.
Dünya dedikleri sanki bir kirdir,
Gönül hanesini silmen gerekir.

Kibrin kalesini yıktığın saatt,
En büyük ibadet, en büyük taat.
Her nefes başında eyle zanaat,
Sabır tezgahına gelmen gerekir.

Turhal'ım her çiçek dalında kokar,
Aşk ateşi düşer, sinemi yakar.
Arif olan her an kendine bakar,
Hakk’ı her zerrede görmen gerekir.

Ferhat olup delsen koca dağları,
Şirin'siz geçmesin gönül çağları.
Terk eyleyip şu viran bağları,
Vuslatın sırrına ermen gerekir.

Kelamın tartısı özünde olsun,
Hakikat güneşi yüzünde olsun.
Mevla'nın cemali gözünde olsun,
Edeb-i erkâna uyman gerekir.

Geldik bu dünyaya, bir gün gideriz,
Ektiğimiz neyse, onu biçeriz.
Ecel şerbetini elbet içeriz,
Ölmeden evvelce ölmen gerekir.

Yunus gibi yanıp küle dönmeden,
Mevlana misali aşka ermeden.
Gözündeki fani perde inmeden,
Aslına rücuu bilmen gerekir.

Aşık Turhal söyler, Hakikat haktır,
O'ndan ayrı gayrı bir nesne yoktur.
Cahile ne desen, dertleri çoktur,
Arifin gönlüne girmen gerekir.