Kendini Arayan Adam Şiiri - İbrahim Coşar

Kime durağandır kime şahane
Her günü evle iş ve kahvehane
Böyle yaşıyordu bütün çevremiz
Monoton hayata buldu bahane

Yaşı henüz otuz dokuz-kırkında
Hayalle yaşamak zordur, farkında
Sorumlu olduğu bir aile var
Beş kişinin yaşam yükü sırtında

Uzaktan görünür oldu doruklar
Sabır ve azimle bitti zorluklar
Başarılı geçen okul yılları
Bir meslek sahibi oldu çocuklar

Emeklilik geldi çattı bir anda
Evlat hasretliği başlar o an da
Mal mülk zenginliği olmasa bile
Zenginliği vardı artık zamanda

Yaş elli olmadan hastalık başlar
Kalbi tekledikçe arttı telaşlar
Dert bir iken birden ikiye çıktı
Kulakta yerinden oynadı taşlar

Sonra duygusallık coştukça coştu
Her gün hayalinin peşinden koştu
Sevildi ve sevdi, gerçeği gördü
Ağladıkça gözde kurudu yaşlar

Bazen sevincinden bazen elemden
Adaletsiz dünya, ruhsuz alemden
Kasırgaya döndü içindeki yel
Sözler yağmur gibi düştü kalemden

Yirmi yıl sanatta çok uzun süre
Doğruyu aradı kendine göre
Altı kitabı var kapakta adı
Beyhude akmadı gönülden dere

Ey şiir başkadır ondaki yerin
Düştüğü bu derya bir hayli derin
Coşari, yazdıkça değişti huyun
Unutma! Bu adam senin eserin.

26.01.2026/Samsun