Kendini Adam Sanıyor

Okumuş yazmış da adam olmamış
Doğruluk yoluna hiç uğramamış
Bir günden bir güne huzur bulmamış
Kendi gölgesini bir dev sanıyor.

Emeği bilmez de sofraya konar
Zenginin önünde bin takla atar
Garibi görünce kaşını çatar
Dünyayı babadan miras sanıyor.

Sırtında hırkası, kalbinde hilesi
Hiç bitmez bu nefsin çilesi
Dökülür yüzünden yalan cilası
Herkesi kendine kördür sanıyor.

Laf ile peynir gemisi yürütür
Akılları kendi fikriyle çürütür
Meydanı bulunca tozu bürütür
Eğriyi doğruya kurban sanıyor.

Derdi davası hep kendi cebidir
Zulmü alkışlamak onun kârbıdır
Girdiği her kapı bir şer babıdır
Makamı ebedi mülkü sanıyor.