Kendine Dönüş Şiiri - Mustafa Alp

giden kişi kayıp değil,
yanlış yere bırakılmış bir yük sadece.
adını sevgi sandığın o ağırlık,
omuzlarına çökmüş,
nefesini daraltmış bir alışkanlıktı.

sen biz derken,
kendinden azar azar eksiliyordun,
bir aynaya her baktığında
yüzün tamdı ama ruhun yarımdı.
suskunluğun bile onun sesine çalışıyordu,
kendinle arana mesafeler koymuştun.

gidişi acıtmıyor,
çünkü acı zaten oradaydı.
her kalış biraz daha hasta ediyordu seni,
her anlayış biraz daha susturuyordu.
sevgi diye taşıdığın şey,
iyileştirmeyen bir bağdı.

şimdi boş kalan yer,
aslında bir yara değil
içinden yük alınmış bir beden gibi
hafifliyorsun fark etmeden.
kalbin hala sızlıyor belki
ama bu sızı,
ilk kez sana ait.

bu bir terk ediliş değil,
çünkü terk edilen sen değildin.
bir yanılgı çıktı hayatından,
bir yanlış adres kapandı.
ardından yas tutulmaz bazı gidişlerin,
çünkü yas,
kaybedilen şeyler içindir.

sen kaybetmedin,
geri aldın kendini.
uzun zamandır ödünç verdiğin
sesini, sabrını, uykunu.
şimdi aynaya baktığında
ilk kez kimseye açıklama borcun yok.

kendine dönüş böyle bir şey işte:
gürültüden çıkmak,
yükü yere bırakmak,
acı sanılanın
özgürlük olduğunu anlamak.

ve bir sabah,
adını fısıldarken kalbin,
şunu fark ediyorsun
giden kişi kayıp değildi.
kayıp sandığın şey,
seni yoran o ilişkiydi.

Mustafa Alp
31/01/2024 04.00